--------------------------------------------------------

Het teken van Stalin

Kort verhaal uit zesde uitgave van Almost in Elvis

HET TEKEN VAN STALIN

Op een fijne doch eenzelvige lentedag in het jaar 1965 vertrokken Elvis en zijn discipelen, onder wie Joe Esposito, Red West en Larry Geller, de persoonlijke kapper en spirituele coach van Elvis, naar Los Angeles voor de opnames van weer een muzikaal vehikel met te veel dom Amerikaans schoon en te weinig verhaal. Kortom, het zou een lange reis worden. Voor Elvis was het inmiddels zoiets als duizenden mijlen afleggen om bij de tandarts te geraken voor een ingrijpende zenuwkwaalbehandeling.
U moet weten dat onze Presley in deze dagen een toegewijde leerling was van de immateriële hoge school. Hij mediteerde veel en las boeken over numerologie, astrologie, alternatieve levenswijzen, filosofische vraagstukken en over God als het onmeetbare verlengsnoer van Hemel tot Aarde (en terug.) Vrij rap na het moment dat het startschot gegeven was van zijn muzikale carrière, die inmiddels riekte naar een mystieke status, worstelde Elvis met de zin van zijn bestaan in de wereld. Een globe die in zijn ogen ongezond om hem persoonlijk draaide. Het vleesgeworden zonnetje in huis. Er moest een bedoeling zijn van zijn pad vol onbekende bespiegelingen. Toen was daar de close encounter met Larry Geller, die op een goede dag in 1964 de kapper van Elvis verving, omdat deze niet voorhanden was (het heeft zo moeten zijn, zou E. gezegd hebben.) Larry begon tijdens het betere kam – en knipwerk over zijn interesses in de spirituele zijde van het leven, om maar een gesprek gaande te houden. Onze rocker was meteen verkocht en een innige vriendschap tussen twee generaties, namelijk de rocker uit het eenvoudige zuiden en de hippie uit het gecompliceerde westen, was geboren.
We gaan terug naar de lente van 1965. Een geïrriteerde Elvis stapte in zijn bus. Het gevolg volgde gedwee. Net voordat ze waren ingestapt, had Elvis aan Larry gevraagd of hij hem wilde overspoelen met kennis over God. Het doel was om de medepassagiers, ook wel bekend als de Mempis-mafia, kennis te laten maken met het betere denkwerk waarmee hun baas nu in de weer was.
‘Er zal toch wel iets blijven hangen,’was het opbeurende commentaar van Elvis.
‘Larry, ik wil je wat vragen,’vroeg Elvis op een opzichtige, acterende toon.
‘Wat is eigenlijk meditatie? Ik bedoel wat bereik je ermee?’
Elvis gaf een welbespraakte knipoog en Larry was zo scherp om hier gelijk op in te springen en hun onderonsje kracht bij te zetten.
Larry predikte honderduit over meditatie, God en het rad van hemelse nummers. Maar de jongens hadden het spelletje door en gingen prat op desinteresse. Elvis gaf het op en knikte naar zijn lakeien. De routine mocht zijn intrede weer doen. Er werd geluisterd naar de radio of naar achtsporen-opnames op cassettes.
Het was in de buurt van Amarillo in Texas, dat chauffeur Elvis besloot om even tien minuten rust te nemen in een hotel. Op zijn kamer aangekomen, gebood hij Joe Esposito om Larry te halen.
Een wanhopige zanger zat op de rand van het bed en zuchtte het lege bestaan van zich af. Hij was gebroken. Een klaagzang werd als een warme vochtige badjas over Larry heen gedrapeerd. Elvis kon de waarheid niet vinden en hij wilde een bewijs van Gods’aanwezigheid om de onzekerheid een loer te draaien. Het werd gestaag een smeekbede. De spirituele coach moest op volle toeren draaien om zijn cliënt uit de welbekende moerasput van wanhoop te trekken. Niets hielp, totdat Larry Geller met zijn stokpaardje op de proppen kwam.
‘Maak jezelf leeg zodat er ruimte komt voor God,’zei Larry met een alles-of-niets-intonatie.
Gespannen wachtte Larry zijn reactie af. Elvis boog voorover met zijn gezicht op schoot. Dit duurde even, totdat Elvis opveerde en met een ontluikende glimlach eindelijk de woorden van Geller verwelkomde.
‘Dat had ik nodig. Kom we gaan.’
De uren daarop werden New Mexico en Arizona aangedaan. Elvis wandelde door zijn eigen gedachten en zei geen woord. Larry zat naast hem en keek afwisselend naar de rijkunsten van zijn baas en naar de uitgestrekte landschappen.
‘Dit had ik echt nodig, weet je, om het verleden van me af te schudden om even alleen te zijn in de natuur, weg van alles en iedereen,’zei Elvis alsof hij een boer was die iedereen wijsmaakte dat hij het fijn vond dat de oogst was mislukt, want dan hoefde hij eindelijk eens niet zo hard te werken.
Zwijgzaam vervolgden zij hun weg door de woestijn, onder het genot van een geruststellende blauwe hemel met wat zangerige wolken. Toen gebeurde het…
‘Wow,’riep Elvis uit.
Elvis zat met opengesperde mond en ogen van vuilmakend geluk te staren naar de lucht.
‘Zie je wat ik zie,’vroeg Elvis aan Larry,’Dat is het gezicht van Stalin!’
Larry volgde de blik van Elvis en zag een wolk die de duidelijke contouren van Stalin in zich had. Het moet een fijn plaatje zijn geweest. Twee mannen die met open monden, alsof ze oraal moesten bevallen van een kalf, naar een wolkje staarden.
Even later draaide Elvis de wagen kordaat naar de kant en remde vol overtuiging. Hij stapte uit en liep waggelend enkele passen de woestijn in. Larry liep uit voorzorg maar achter hem aan. Elvis begon te rennen zonder bestemming en kreten van angstige vreugde ontsnapten uit zijn keel. Hij omhelsde Larry en betuigde zijn liefde voor hem.
‘God is liefde en liefde is God,’sprak Elvis vol overtuiging.
‘Ik zag het gezicht van Stalin en dacht bij mezelf: Waarom Stalin? Is dat soms een projectie van iets van mijzelf? Als ik dat echt ben, God, dan wil ik liever sterven. Ik wil alleen maar Jou. Ik smeek Je, kom in mij. Vernietig mij desnoods, als dat moet.’
Het waren woorden van gelukzalige wanhoop, die als monoloog in een film als Girl Happy of Paradise, Hawaiian Style, gelijk een award hadden opgeleverd. Wellicht had dan het hele scenario aangepast moeten worden, maar dat terzijde.
‘Het gezicht van Stalin veranderde in dat van Jezus. Hij glimlachte naar me, en ik voelde het tot in elke vezel van mijn lichaam. Oh God, oh God.’
De dramatiek verkoelde het woestijnzand onder de voeten van de hoofdpersonen.
‘Ik heb de Christus en de antichrist gezien! Oh God.’
Het was geen kattenpis, wat hier plaats vond. Red West, Jerry Schilling, Billy Smith en de andere mafia-leden stonden beduusd voor de bus. Ze maakten zich grote zorgen en vroegen zich af of zij ooit nog zouden grapjassen met waterballonnen, waterpistolen en de hormonen van gewillige tienermeisjes op de filmset met hun chef. De onschuld was voorgoed verdwenen en daarvoor in de plaats was nu de zoektocht naar de waarheid begonnen. En mensen, die kan lang duren…

Het was druk op de set. Meisjes werden in bikini’s gehesen. Linnen doeken werden beschilderd met panorama’s van strand, bergen, heiden en pittoreske dalen. En ten slotte werden de regisseur en scenarist uit het koekoeksnest gehaald om alles bij elkaar te rapen. Elvis, ten slotte, zat in zijn trailer en had uit wanhoop maar weer eens Larry uit de kast getrokken.
‘Goed, Larry, dat hebben we gehad,’zei Elvis met nuchtere vastberadenheid in het gestel.
Larry bewoog zich ongemakkelijk op zijn stoel en keek angstvallig door het enige raam van de trailer. Gelukkig, je kunt de lucht niet zien vanaf hier, dacht de esoterische kapper. Maar dat was ook niet nodig, want Elvis had geen visuele bevestigingen nodig voor de gedachtegang die hij nu had. Hij was nu geheel zelfstandig tot een ferm besluit gekomen.
‘Ik ga geen films meer maken,’zei Elvis nog steeds met stelligheid,’Ik wil er uit stappen. Ik wil een monnik worden in een klooster of zoiets. Ik wil nu bij God zijn. Nu geen onzin meer.’
Gelukkig voor Larry, praatte Elvis meer voor zichzelf, want anders had Presley in het gezicht van iemand gestaard die zonet de gedachte had: ’Ik heb een monster gecreëerd.’ En dat is lastig communiceren in zo’n bedompte ruimte van blik met maar één raam zonder uitzicht op lucht.
Uit de geschiedenis is gebleken dat kloosters verschoond zijn gebleven van hun surrogaat-Koning op aarde. Maar wat waren de gevolgen geweest als Elvis voet bij stuk had gehouden en wel het pad van tapei, touw, gebed en wijn had gekozen en de stoute polaroids voor eeuwig hel en verdoemenis had toegewenst?

--------------------------------------------------------
-------
Terug
-------